شماره ی 64 از مجله ی اینترنتی چـ ـراغ منتشر شد که دربرگیرنده ی مطالب بسیار متنوعی می باشد. در زیر لینک دانلود آن قرار داده شده که بدون هیچ مشکلی می توانید دانلود کنید.

حامد

13891024

بهار همین امسال بود که دو تا از همشهری های خودم با یک نفر دیگه که اهل استان همجوار ما هست و ایشان رو هم کم و بیش میشناسم، برای انجام کارهای مربوطه به ترکیه رفتن.پس از چندین ماه و حالا که داشت کارهای اونها رو به راه میشد خبر رسید که:

خانواده اون آقایی که در استان همجوار ما هستن، میرن استانبول و پسرشون رو هر طور شده به اونجا میکشن. هر طور شده مجبورش میکنن بره اداره پلیس شهری که بوده و پاسپورتش رو بگیره و بگه: من دروغ گفتم، هیچ مشکلی ندارم و …

این بدبخت رو به زور به ایران میبرن و حالا هیچ خبری از اون نیست. اینکه زنده هست، آسیبی بهش رسیده یا نه، خدا میدونه.

وای خدایا ما گـ ـی ها حتی در خارج از کشور هم در امان نیستیم و این یک مصیبت بزرگ هست.

نمیدونم چکار باید بکنم، کاری هم از دستم برنمیاد.

فقط میتونم این رو بگم که: مـاهـا هر جا که باشیم در امان نخواهیم بود.

مراقب باشید. خیلی هم مراقب باشید.

حامد

13891023

یکی از دوستان خواهرم توی یک لباس فروشی واسه من کار پیدا کرد. بار اولی بود که به قولی وارد اجتماع و کار میشدم و هراسی که من از دیگران داشتم به اضافه ی بلاهایی که در دوران دبستان تا دبیرستان سرم اومده بود و آزارهای جسمی و روحی که دیده بودم، همه دست به دست هم داده بودن تا از همه کس به نوعی ترس داشته باشم و به همه چیز به دیده ی تردید و شک نگاه کنم.

مدتی گذشت تا به محیط اونجا و مردمی که میومدن عادت کنم و به قولی راه بیفتم.

در این گیر و دار بود که کم کم با پسری که اونجا کار میکرد و اون هم کارش مثل من بود، به نوعی دوست شدم.

پسری تقریبا از همه نظر مثل خودم ولی هیکلی تر. همیشه آروم بود و با لبخند به استقبال همه میرفت. کم کم خیلی با هم دوست شدیم. چون بیشتر اوقات صاحب مغازه نبود و به مغازه های دیگه ای که داشت رسیدگی میکرد و باید مغازه رو من و اون با هم اداره میکردیم. کمک هایی که اون به من کرد و راهنمایی هایی که داشت، سبب شد اون دیوار بی اعتمادی که بین ما بود شکسته بشه و خیلی با هم دوست بشیم.

حالا دیگه شب ها که کار تموم میشد، از محل کار تا میدون آزادی رو با هم میرفتیم، جایی که هر کدام به سوی خونه هامون رهسپار میشدیم.

ابتدا حسی نسبت به اون نداشتم ولی کم کم و با گذر زمان ناخواسته به اون علاقه پیدا کردم و زمانی به خودم اومدم که دیدم عـاشـقش شدم.

بله من عاشق شده بودم و خودم خبر نداشتم.

حالا خیلی به هم نزدیک شده بودیم. هر روز به عشق دیدن اون و بودن در کنارش راهی مغازه میشدم.

توی مغازه هم همیشه به داد من میرسید و کمکم میکرد.

دیگه احساس آرامش میکردم. از اینکه میدیدم یکی مثل خودم در کنارم هست و کمکم میکنه احساس خوبی داشتم که تا به اون روز مثل اون رو تجربه نکرده بودم.

کار به جایی رسیده بود وقت هایی که مشتری نداشتیم روی پای اون بشینم و باهاش حرف بزنم و یا با زبری ریش و سیبیل اون بازی کنم.

به واقع یک مرد کامل بود. همیشه احترام منو داشت و هرگز از احساسی که نسبت به اون داشتم سو استفاده نکرد.

اون هم منو دوست داشت چه بسا که اگر دوست نداشت هرگز اجازه نمیداد این قدر بهش نزدیک بشم.

وقتی هم که خونه میرفتیم یا دست در دست هم بودیم و یا من بازوهای اون رو میچسبیدم گاهی هم به شوخی اونها رو فشار میدادم و یا گازش میگرفتم.

و یا وقت هایی که سرد بود و دست های من یخ میکرد، دست های منو توی دستش میگرفت و توی جیب کاپشنش میکرد.

تنها یک بار پرسید: حامد چرا این قدر منو دوستم داری؟

در پاسخ بهش گفتم: نمیدونم، باور کن خودم هم  نمیدونم. فقط میدونم احساسی که به تو دارم رو هرگز تجربه نکردم و از ته دل دوستت دارم.

بودن در کنار اون خیلی در آرام کردن من تاثیر داشت. هنگامی که با اون و در کنارش بودم احساس میکردم هیچ کس و هیچ چیز نمیتونه به من صدمه برسونه و یا منو آزارم بده و این خیلی خوب بود.

و من در کنار اون برای نخستین بار عـشـق واقعی رو لمس کردم چیزی که دیگه توی زندگی هرگز تجربه ی اون رو نداشتم.

ولی به قولی همیشه عمر خوشبختی کوتاهه.

با رفتن به سربازی ناخواسته دیدن اون کمتر شد. حالا دیگه تقریبا پس از سی و یا چهل روز میتونستم وقت هایی که به مرخصی میرم اون رو ببینم و این خیلی زجر آور بود.

خوب اون گـ ـی نبود و مسلم بود که بره پی کار و زندگیش. پس از مدتی شنیدم با دختری عقد کرده. دنیا جلوی چشمم تیره و تار شد. به این فکر میکردم که من و اون تا همیشه با هم خواهیم بود.

تا مدت ها نتونستم این رو هضم کنم. تا اینکه خبر رسید که تا چندی دیگه عروسی خواهد کرد. هر چند موقعی که عروسی کرد من در مرخصی بودم و به عروسی اون رفتم ولی شب عروسی به واقع شبی بود که احساس میکردم دارن منو عذابم میدن.

آخر عروسی هنگامی که خواستم از اون خداحافظی کنم احساس میکردم وزنه هایی به پای من بسته شده که رفتن به سوی اون رو واسم دشوار کرده بود. احساس میکردم قلبم از جا کنده شده.

ولی به زور خودم رو نگه داشتم و رفتم پیشش. به ناگاه دستم رو دور گردنش انداختم و زدم زیر گریه. اونم منو بغل کرد و گذاشت یه دل سیر گریه کنم. از اینکه اون مال کسی دیگه میشد احساس بدی داشتم و از اینکه میدیدم میره پی زندگی خودش احساسی بدتر.

فامیل ها و دوست و رفیق هایی که داشت با تعجب به من نگاه میکردن. ولی من گوشم بدهکار هیچ کس و هیچ چیز نبود.

اون شب تا نزدیکی های صبح خوابم نبرد. همش اون جلوی چشمم بود اینکه الان …

ولی گذر زمان هم باعث نشده تا عـشـق پاکی که به اون داشتم رو فراموش کنم هر چند حالا مدت های زیادی هست که ندیدمش.

امیدوارم هر جا هست همیشه شاد و تندرست باشه و زندگیش به کام.

خاطره ی عشق به اون برای همیشه در ذهن من حک شده.

حامد 13891022

یه تیکه کالباس کپک زده، یه دونه گوجه فرنگی و یه دونه خیار شور.

همین و بس با یه تیکه نون.

* این رسم روزگاره

هر کی زمین بخوره نه اینکه دستش رو نمیگیرن

بلکه دستش میندارن

مسخرش میکنن

و بهش میخندن.

حامد

13891020

قابل توجه اونهایی که میگن هـمــجـنس گرایی انتخابی هست: آیا با وجود به دنیا اومدن، بزرگ شدن و رشد در چنین خانواده ای، بهتر نبود من دگـرجـنــس گرایی رو انتخاب کنم؟

؟؟؟

* چه بده که همه چیز به اجبار دیگران باشه و تو هیچ اختیاری نداشته باشی که کاری بکنی و یا انتخابی داشته باشی. حتی سر کار رفتن من هم اجباری هست و به زور دیگران.

حامد

13891017 آدینه

ولی همه رو گفتم. هر آنچه رو که بود.

میدونه که این مدت و مخصوصا از سال پیش که منو از خونه بیرون کردن، چه بر سر من اومده.

خوب به حرف هایی که گفتم گوش داد. فقط چند کلمه ی مختصر گفت و بیش از این حرفی نزد.

خوب هنگامی که حقایق رو بگی و از اونجایی که هرگز دروغ نمیگم، حرف های منو باور کرد و میکنه و خیلی به من اطمینان داره طوری که یک ماه که خارج از کشور بود خونش رو به من سپرد و همه ی کارهای مغازه رو به من داده. مسوولیت کلیدهای مغازه، صندوق، گاوصندوق و … طوری که به کسانی که سال هاست اونجا هستن همچین اطمینانی نداره.

از یک طرف خوشحال هستم که اینقدر در روابط با دیگران صادق هستم که همه حرف های منو باور میکنن و هیچ کس نمیتونه منو به دروغی متهم بکنه و از طرفی دیگه تا چند روز آینده که پاسخ قطعی رو به من بده، دلم مثل سیر و سرکه خواهد جوشید.

همه چیز به پاسخ اون بستگی داره. ولی قول داد که هر آنچه که از دستش برمیاد برای من انجام بده.

این همه سال انتظار کشیدم، این چند روز هم روش.

* این روزها حس داشتن و بزرگ کردن یک بچه خیلی آزارم میده. میدونم که هرگز به این آرزو دست نخواهم یافت.

چند شب پیش بود که من و تو ( شبکه مـاهــواره ای ) برنامه ای بسیار زیبا در مورد کودکان پخش کرد.

هنگامی که به بچه ها نگاه میکردم، ناخواسته اشکم سرازیر شد.

چرا من نمیتونم یکی از اونها رو داشته باشم بدون اینکه بخوام با یک زن ازدواج کنم؟

آخه من یک گـ ـی هستم و هرگز نمیتونم با یک زن زیر یک سقف زندگی کنم. نه اینکه نتونم، هیچ احساسی به زن به عنوان احساس جـ ـنـسی ندارم.

ولی دوست دارم یه بچه خوشگل داشته باشم و با مهر و محبت خودم اون رو بزرگ کنم، دو نفری در کنار کسی که همدیگه رو دوست خواهیم داشت (؟!).

ولی میدونم توی این خراب شده هرگز به این خواسته دست نخواهم یافت.

* این روزها و شب ها فقط آه میکشم.

تا روزی که اینجا بودی قدر تو رو ندونستم. نه اینکه ندونم.

حالا که برای همیشه رفتی میدونم چقدر دوستت دارم.

امیدوارم هر جا خواهی رفت، شاد و تندرست باشی و در کنار عشقی که به اون میرسی همیشه خندان و سرحال باشی.

حامد

13891015 سه شنبه

وقتی توی چشمش نگاه میکنم، غم بسیار بزرگی توی اونها میبینم.

تازگی ها هیچی نمیگه. مث اینکه هم کور شده و هم کر. توی خودش مچاله شده.

از اینکه اون رو توی این حال و روز میبینم دلم به حالش میسوزه.

فقط فکر میکنه. به گذشته به آینده ای تیره و تا که در پیش رو داره.

به هر سو مینگرم راه رهایی باز نیست.

تا چندی پیش به خودش فشار می آورد که گریه کنه شاید به این وسیله آروم بشه. حالا بس که هر شب گریه میکنه، این بار به خودش فشار میاره که گریه نکنه!

آیا میتونه کاری بکنه؟ آیا راه نجاتی براش پیدا میشه؟

من که نمیدونم. نمیدونم.

آرزو میکنم که ای کاش: دو بال پرواز داشت. درست مثل پرنده ها.

تا وقتی که همه اذیتش میکردن و آزارش میدادن، پر میکشید و میرفت. میرفت جایی که هیشکی نباشه و نتونه بهش آزار برسونه.

توی دلم بهش میگم: آخ که چقدر بدبختی تو حامد.

کاش کاری از دستم بر میومد.

بیا.

بیا دستت رو توی دست من بگذار.

بیا با هم راه بیفتیم. از این مردم و از این شهر پر بکشیم و بریم. بریم یه جای دور. جایی که تنها و تنها خودم باشیم و خودت.

جایی که دست هیشکی بهمون نرسه حتی اون خدا.

کاش.

کاش.

آهی از ته دل میکشم و به نگاه کردن به حامد ادامه میدم.

به قلم ” حامد ” در 13891012 یکشنبه 2300

از سال پیش که منو از خونه بیرون کردن، پس از برگشتن اینجا رو دادن به من. درست مثل یه زندانی هستم. حق بالا رفتن ( طبقه بالا ) و استفاده از چیزی رو ندارم.

اینجا خونه ی من هست. هیچی نداره. هیچ. یک دست رختخواب، دو پتو و یک بالشت. تازه این که چیزی نیست. من یه عالمه قابلمه، ساک، چمدان، کارتن خالی و … دارم.

کدوم یکی از شما مثل من این همه وسیله داره؟

یک جعبه پر از سیب زمینی خام با پیاز هم دارم.

اینجا سقفش کوتاهه. خیلی کوتاه، طوری که بلند شی و یه خورده دستت رو بالا ببری به سقف میخوره.

شب ها هم یه موش کوچولو میاد و توی لوله ی آبی که از اینجا میگذره هی چیز میجوه و با سر و صدایی که راه میندازه منو سرگرم میکنه.

جای من راحت هست. هیچی کم ندارم. تازه تنها هم نیستم. تنهایی و غم و گریه و مشابه اینها، همیشه و هر شب همراه من هستن.

همین حالا ” گریه ” مهمون چشم های من هست.

باز هم این چیزی نیست. چند دقیق پیش مادر اومد نگاهی به من انداخت و دید که دارم گریه میکنم. خندید و رفت.

خوبه شدم مایه ی خنده ی اونها. مگه بده؟ اینکه کاری نکنی و واسه دیگران شادی رو به ارمغان بیاری.

و این منو اینقدر خوشحال کرده که دارم میخندم.

خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتر است. کارم از گریه گذشته است، بدان میخندم.

آها یادم رفت بهتون بگم. روزی یک وعده غذای یخ کرده و از دهن افتاده که شانس بیارم ته مونده غذای خودشون نباشه به من میدن. چه لطفی از این بالاتر؟

* امشب هیچی ندارم بنویسم. میخوام دوباره کمی نه، زیاد گریه کنم.

* امروز با خدا دعوام شد. یخه ی اونو چسبیدم و کلی بهش توپیدم. بدبخت به تته پته افتاده بود. نمیدونست یه روزی این طور باهاش برخورد خواهم کرد.

آخرش زد زیر گریه و اقرار کرد که از اینکه منو ساخته پشیمون هست و اینکه کاری از دستش برنمیاد واسه من انجام بده.

بهش گفتم: صداقتت منو کشته. ولی بلند شو.

بلند شو از قلب من برو بیرون چون هیچ کاری از دستت برنیومد و نمیاد.

و این طور بود که برای همیشه باهاش قطع رابطه کردم.

اشک توی چشمش حلقه زده بود. خودش دیگه فهمیده هیچ کاری از دستش برنمیاد پس آروم آروم راهش رو کشید و رفت.

همیشه شاد باشید. حامد 13891011 شنبه 2251